Inleiding

Bij kinderen met verdenking op inflammatoire aandoeningen van het bewegingsapparaat kan beeldvorming gebruikt worden voor het bevestigen of uitsluiten van een diagnose en evaluatie van de ziekte activiteit onder medicatie. Daarnaast kan beeldvorming ossale schade en afwijkende rijping en groei van het skelet aantonen. Men denke hierbij aan conventionele röntgenfoto’s (CR), echografie, MRI en CT scan.

Verder kan beeldvorming gebruikt worden voor het bepalen va de botdichtheid (DEXA scan), en voor het in kaart brengen van diffuse inflammatoire activiteit (PET CT) bij verdenking autoinflammatie of uitsluiten maligniteit. Als laatste kan skeletscintigrafie gebruikt worden in diagnostiek naar sceptische osteomyelitis.

Elke modaliteit heeft voordelen en tekortkomingen. Deze zijn in eerste instantie technisch van aard, waarbij sommige technieken beter geschikt zijn om bot in beeld te brengen (CR, CT) en andere juist weke delen (echo, MRI). Voor de patiënt zijn sommige technieken meer belastend dan andere. Denk hierbij aan een lange wachttijd, langdurig stil liggen, geprikt worden voor een infuus, toediening van contrast, en een lange tijdsduur van het onderzoek. Bij kinderen met reuma zal de cumulatieve stralenbelasting gedurende het leven relatief groot zijn. Deze stralenbelasting is hoog bij CT en CR, en afwezig bij echo en MRI, hetgeen meegewogen moet worden bij het kiezen van de juiste imaging modaliteit. Als laatste kunnen logistieke en financiële overwegingen een rol spelen.

Goede interpretatie van de onderzoeksresultaten is alleen mogelijk als men specifieke kennis heeft van de afwijkingen die bij JIA kunnen optreden. Nauwe samenwerking tussen clinicus en radioloog is essentieel voor de keuze van de optimale beeldvormende diagnostiek.